تا این که در یکی از روزهایی که خود را به دنیای مجازی پیوند دادم، جوابیه ای را دیدم که مرا به درنگ و تامل واداشت. جوابیه نام و عنوان نداشت و بعد از نام باری تعالی نوشته بود:" جشنواره ی تدریس نه در حیاط خلوت آموزش بلکه در اتاق محقر و در غفلت دبیران زبان برگزار گردید." نمی دانم پاسخ دهنده چرا صورت ظاهری این عبارت کنایی را گرفته و به صورت رفته است و در پی آن برآمده که بگوید که این جشنواره در اتاقی محقر برگزار شده نه در حیاط خلوت آموزش؟1 کدام خواننده ای است که به چنین نتایجی رسیده که ظاهر این عبارت را گرفته است و پاسخ دهنده در صدد روشن نمایی ذهن کجرفتار او برآمده است. نویسنده ی محترم پیشاپیش می گوید " در غفلت دبیران زبان برگزار گردید. " و چند سطر پایین تر می گوید در کلاس های درس هوشمند امکان حضوری همگانی برای دبیران رشته ی زبان وجود نداشته است و از طرفی می گوید که در سراسر استان هم به همین شیوه اجرا می شود و آن ها بوده اند که در تاریخ 1/2/89 سعی کرده اند چنین برنامه ای که که در مقطع ابتدایی بوده به صورت همگانی برگزار نمایند. نمی دانم که دست اندر کاران آموزش و پرورش شهرستان دیِر برای برگزاری مطلوب این برنام دست به چه تدابیری زده اند و چه کارهایی را پیش برده اند اما نتوانسته بوبند برای درس زبان انگلیسی نیز تدبیری بیاندیشتد. ولی آن چه مرا متعجب می کند این جمله بود که از فحوا و متن این نوشته گرفتم:" به دلیل سرگروه بودن شما روز برگزاری قبل از این که برنامه اجرا گردد با توجه به این که حضرتعالی شماره همراهی ندارید با مدرسه تلفنی صحبت شد ... "  پس سرگره زبان را خبر کرده بودند ولی ساعتی  یا چند ساعت قبل از شروع برنامه ؟! آن هم برای یک حضور فعال ؟! و یک جشنواره ی آموزشی؟! آیا نمی شد یک هفته قبل از برگزاری جشنواره  با سرگروه آموزشی – که ازهسته های اصلی این جشنواره به شمار می رفت – تبادل نظر کرد ؟

چند سوال اساسی ذهن مرا مشغول کرده است که امیدوارم آموزش ذهن مرا سامان دهد: 1. جایگاه گروه های آموزشی کجا است ؟ و آیا در پایان کدام جشنواره ی آموزشی از گروه های آموزشی خواسته اید بازخورد آن را در نشست های آموزشی خود به شما گزارش دهد؟  2. چرا باید این جشنواره ها تا بدین حد تنزل کند که صرفا  برگزار شود و برنده ای داشته باشد و  شرکت کننده هدفی جز کسب امتیاز نداشته باشد؟ و بعد همه چیز به فراموشی سپرده شود؟ 3. چه شرایطی این وضع را به وجود آورده که دبیران دست به چنین اقدامی بزنند که صرفا به امتیاز بیندیشتد؟ چرا ما باید جشنواره ای شویم و در برنامه های آموزشی خود کارهای دیگری را دنبال کنیم. و اگر در جشنواره شرکت می کنیم سعی کنیم خواست داوران را منظور کنیم ولی در عرصه ی آموزشی کار را به گونه ی دیگری پیش ببریم. پیش آمده در این جشنواره ها کسانی عنوان های برتر  شهرستانی و استانی کسب نموده اند که خود در حوزه ی آموزشی ناتوانند. شاهد، کلاس های درس این برترین های شهرستانی و استانی است.

سالی که پشت سر گذاشتیم سال چندان خوبی برای گروه های آموزشی شهرستان دیر نبود. اغلب سرگروه های آموزشی از انجام کارهای آموزشی دلسرد بودند و معترف بودند که  اغلب از ناحیه ی آموزش هیچ گونه همکاری با آن ها نمی شد. به همین سبب کاری پیش نرفت.

امیدوارم زمینه هایی فراهم شود تا ما ضعف ها را کم کنیم و بر داشته های روزآمد بیفزاییم.