دو نکته:

نکته ی اول: هدف اساسی جشنواره های الگوی تدریس ،  آشنا شدن دبیران با روش ها و شیوه های مختلف وخلاق تدریس است که  دبیران شرکت کننده – به صورت ابتکاری و خلاق - ارائه می دهند. تا  دیگر دبیران حاضر در جشنواره هر کدام به اندازه ی وسع خود بهره گیرند، با روش های خود مقایسه نمایند، نقد نمایند و در کلاس های درس خود،  آن روش ها را به کار گیرند. اما در این جشنواره که درحیاط خلوت آموزش برگزار شد هیچ دبیری حضور نداشت. یعنی هیچ کدام از دبیران زبان خبر نداشت . این پرسش برای دبیران زبان انگلیسی دوره ی راهنمایی شهرستان دیّر  پیش آمده است که چرا به این جشنواره دعوت نشده اند؟ چه کسی می خواهد از این روش های  تدریس  که در جشنواره ی الگوی تدریس  ارائه شد، الگو برداری کند؟ آیا بهتر نبود با احترام، با ارسال   نامه به دبیران زبان شهرستان آن ها را به این جشنواره  دعوت کرد؟ شاید هم آموزش نتوانسته برای ده نفر از دبیران صندلی تهیه نماید. چه کسی این برنامه ها را ردیف کرده است؟ مدیریت آموزش و پرورش، آموزش و یا هماهنگ  کننده ی گروه های آموزشی شهرستان؟ از هماهنگ کننده ی گروه های آموزشی در این خصوص که پرسیدم اظهار بی اطلاعی کردند و گفتند که هیچ گونه خبری  پیرامون زمان و چگونگی این جشنواره به ایشان داده نشده است. و بقیه را نمی دانم.

نکته ی دوم:  نکته ی جالب تر این که به هماهنگ کننده ی گروه های آموزشی و همچنین سرگروه آموزشی زبان دوره ی راهنمایی  شهرستان اطلاع داده نشد تا در این جشنواره شرکت کنند. همان طور که می دانیم گروه های آموزشی  به عنوان هیئت علمی آموزش و پرورش هر شهرستان در تعامل با دیگر دبیران است تا بتواند برنامه های آموزش را در مدارس تحقق بخشد و به پیشرفت آموزش در مدارس کمک نماید. یکی از بخش هایی که گروه آموزشی می تو.اند کارکردی اساسی داشته باشد حضور در جشنواره های الگوی تدریس است تا که بنواند بی طرفانه روش ها را مورد نقد و بررسی قرار دهد و در نشست هایی با  دبیران آن روش ها را تجزیه و تحلیل نمایند. اما  گویا آموزش این فاکتور را نادیده گرفته است و به گروه آموزشی به عنوان یک گروه تشریفاتی می نگرد نه یک گروه علمی. بنابراین نیازی  نمی بیند تا با گروه آموزشی تعامل داشته باشد، در مسائل آموزشی  با این گروه مشورت نماید و یا گروه را به نشست های آموزشی دعوت نماید.

و دو نتیجه:

1.  اگر آموزش و پرورش بخواهد پویا و فعال باشد چاره ای جز تعامل با گروه های آموزشی و دبیران خود ندارد. هنگامی می توان از حرکت به سوی آینده ای موفق سخن گفت که به دبیران مانند اعضای یک خانواده نگریست  و به آن ها اعتماد کرد.    

2. هدف برگزاری جشنواره های الگوی تدریس تغییر و بازاندیشی در روش های سنتی  و گذر از از روش های ایستا و رسیدن به روش های فعال و پویا است.  بنابراین حضور دبیران در این گونه جشنواره ها می تواند به آموزش پویا و فعال کمک نماید.آن ها می توانند از روش های موفق الگو برداری نمایند و با کمک هم  و دست در دست هم از فضای سنتی آموزش گذر نمایند و طرحی نو در اندازند.